منظردلهاي ماست كرب وبلاي حسين   مرغ دل مازند پر به هواي حسين          يك نگه كربلا به بود از صدبهشت    جنت اهل دل است صحن و سراي حسين          تربت پاكش بود داروي هر دردمند    دارالشفاي خداست كرب و بلاي حسين        ملك سليمان بود درنظرش بي بها    آنكه گدائي كند پيش گداي حسين          هركه رود كربلا بوسه به خاكش زند    بشنود از قدسيان بانگ و نواي حسين          چون به عزاخانه اش پا نهي آهسته نه    بال ملائك بود فرش عزاي حسين          خنده كنان ميرود روز جزا دربهشت    هركه به دنيا كند گريه براي حسين